Het was een hectische week waarin ik 3 keer met spoed ben opgenomen in het AVL. Gelukkig is het allemaal met ‘een sisser’ afgelopen en gisteravond mocht ik weer naar huis. Na de toch zwaarder dan verwacht uitgevallen operatie ging het herstel langzaam maar goed volgens de planning van mijn arts. Vorige week ging het opeens echt slechter: snel duizelig, veel minder energie, ontzettende hoofdpijn en erg afgevallen in korte tijd. Ik deed geen oog dicht van de hoofdpijn ondanks allerlei pijnstillers. Uit bloedonderzoek bleek ik flinke bloedarmoede te hebben. Er werd gedacht aan bloedverlies door maag of darmbloeding. Meteen werd er zonder narcose een maag en darmonderzoek gedaan. Weer met een pijp langs de wond in mijn keel. Daaruit bleek dat ik een inwendige bloeding in mijn darmen heb gehad. Dit is waarschijnlijk het gevolg van medicatie die dit als bijwerking heeft veroorzaakt. Eigenlijk wilden ze me opnemen in het AvL maar er was geen enkel bed beschikbaar. Daarom ben ik met goede instructies naar huis gestuurd.

Daarna kreeg ik thuis steeds ernstigere hoofdpijn en ik voelde mij slechter en slechter worden. Zondag zijn we weer met spoed naar het AVL gegaan. Weer werd niets verontrustend gevonden behalve wat verhoging. Met nog zwaardere pijnstillers ging ik weer naar huis. Deze pijnstillers hielpen niet en dus besloot de arts in het AvL na telefonisch overleg de toch al hoge dosering te verdubbelen. Het hielp nog steeds niet en maandagavond sloeg de paniek toe toen ik ook nog moest overgeven. (Zo ben ik een aantal jaar geleden ‘s nachts in het AVL beland, waarna het grote tumor in mijn hoofd werd geconstateerd) De paniek sloeg echt toe.

Opnieuw gingen we naar het ziekenhuis waar we om tien uur ’s avonds voor de deur stonden. Het koste me heel veel moeite om weer naar binnen te gaan. Overmand door verdriet en aan het eind van mijn latijn. Ik heb daar de nacht doorgebracht, neurologische testjes gehad en gisteren is een MRI van mijn hersenen gemaakt. Einde van de middag kwam de neuroloog met de verlossende uitslag: de MRI is goed, dwz uitzaaiingen die er al lang zitten zijn onveranderd. Dus de algehele klachten plus hoofdpijn waren vooral te wijten aan de bloedarmoede. Ik heb na veel bloedverlies tijdens de operatie ook door de bloeding in mijn darmen toch echt teveel bloed verloren. Daarbij waarschijnlijk een virusje en naweeën van de operatie. Na een bloedtransfusie van 2 zakken bloed mocht ik gisteravond om 9 uur naar huis. 

De haringparty waar we ons als stichting de afgelopen maanden hard voor hebben ingezet heb ik jammer genoeg gemist maar de opbrengst is er gelukkig niet minder om. In één avond het bedrag waar onze onderzoekster Trieu My Van een jaar mee verder kan. Voor wie het nog niet gelezen heeft staat hier één van de vele krantenartikelen.

De kinderen en Mark en alle andere betrokkenen hebben het fantastisch gedaan.

Ik voel mij nog lang niet de “oude” maar het gaat al stukken beter dan de afgelopen week. Al bijna een jaar liggen er thuis 5 kaarten voor de 24 uur van Le Mans in een lade. Youp en Mark zijn daar al twee keer eerder geweest en van alle verhalen is het hele gezin enthousiast geworden. Het zag er de afgelopen dagen naar uit dat ook dat niet zou gaan lukken. 

Ik ga het gewoon doen! Morgen stap ik met Youp, Jolie, Romée en Mark in de camper en staan we 5 dagen op één van de zeven campings binnen de baan van het beroemde circuit vlak achter de paddock. We gaan er met ons gezin een paar prachtige dagen van maken.

Tel niet de dagen maar laat de dagen tellen!