“Gaat het weer een beetje met je?” Ik denk even na. Wat kan ik zeggen, wat wil ik kwijt? Wie stelt de vraag, waarom nu en waarop is de vraag gebaseerd? Dat klinkt misschien alsof ik het niet waardeer, maar dat is zeker niet het geval! Het is meer dat ik heel soms het gevoel heb een soort publiek bezit te zijn, zoals een zwangere vrouw of een puppy, waar iedereen voor door de knieën zakt. Ik weet nog hoe mensen aan mijn buik zaten toen ik zwangers was en geloof het of niet, er zijn ook mensen die met hun bril op het puntje van hun neus gingen zoeken naar het boorgat in mijn schedel na een hersenoperatie. Nu is mijn situatie natuurlijk verre van vertrouwelijk te noemen en daar ben ik zelf ook debet aan. Ik treed naar buiten en ben open over wat ik meemaak. Dat kan niet anders, geen keuze. Als ik mijn leven niet deel op mijn blog moet ik zoveel uitleggen dat ik niet meer aan leven toekom. Maar daarbij waak ik er wel voor de regie in eigen hand te houden. Ik deel dat wat ik kwijt wil en ben doorgaans heel handig in het filteren van de juiste informatie, naar de juiste persoon. Daarbij neem ik niet alleen mezelf in bescherming. Want soms komt de vraag van iemand die niet volledig op de hoogte is. Iemand die ziet en zegt dat ik er weer goed uit zie en met de beste bedoelingen vraagt of het weer een beetje met me gaat. Ik heb in dit geval gekozen voor de vriendelijke glimlach en een voorzichtig “Ja, het gaat wel weer, lief dat je het vraagt”. Simpelweg omdat ik ervan overtuigd ben dat de vraag uit een goed hart kwam. Soms zeg ik dat ook “hardop” tegen mezelf.
Vind ik het fijn als mensen aan mij vragen hoe het gaat? Ja. Vind ik het lastig als ze het steeds vragen? Ook. Vind ik het moeilijk als mensen niks vragen? Jazeker! Eigenlijk kan je het bij mij dus nooit goed doen. Maar ik verzeker iedereen dat ik liever lastige vragen omzeil, dan dat mensen mij omzeilen, omdat ze niks durven te vragen.


De bijwerkingen van mijn huidige behandelingen zijn beperkt, maar het is wel een intensief traject. Ondertussen begint mijn bloed hevig te protesteren. Daarom vandaag weer een bloedtransfusie. Het klinkt zo simpel maar de artsen noemen het een orgaantransplantatie. Dan wordt het opeens weer spannender. Daardoor heb ik last van veel verborgen gebreken. Aan de buitenkant zie ik er prima uit, maar van binnen en tussen mijn oren is het regelmatig een behoorlijke puinhoop. Dat is lastig uit te leggen, zeker omdat veel gebreken niet duidelijk zijn aan te wijzen. De oorzaak is haast niet te vinden, omdat er zo ontzettend veel factoren meespelen en dat maakt dat ik zo nu en dan niet echt lekker in mijn vel zit. Angst, onduidelijkheid, spanning en acceptatie, of juist niet. Niet weten of mijn keuze de juiste is en wat de gevolgen op lange termijn zijn, als er al een lange termijn is. Leren leven met beperkingen en accepteren dat een weg omhoog vrij onwaarschijnlijk is. Dus wij doen ons best te leven in het nu. En als er iets is waar ik trots op ben dan is het dat ons dat als gezin heel goed lukt.

Dus, mocht je mij tegen komen en vragen hoe het met me gaat, dan zou het kunnen dat je de glimlach en het korte antwoord krijgt. Niet omdat ik het niet fijn vind dat je interesse toont, in tegendeel. Maar misschien gewoon omdat ik even geen zin heb om antwoord te geven en misschien ook wel omdat ik het antwoord zelf even niet weet.

Ik zie er goed uit maar dat is de verpakking, van binnen is het allemaal anders.